Sophie en Thomas ontmoetten elkaar op een conferentie over bewustzijnsonderzoek. Sophie, een neurowetenschapper, presenteerde haar baanbrekende onderzoek naar de illusie van het ‘zelf’. Thomas, een kwantumfysicus, was gefascineerd door haar ideeën.

Na Sophie’s presentatie over hoe het menselijk lichaam bestaat uit 37,2 biljoen cellen en ongeveer 7 miljard miljard miljard atomen, raakten ze in gesprek. Ze deelden hun fascinatie voor Einstein’s ideeën over waarneming en bewustzijn.

“Het is verbazingwekkend,” zei Thomas, “hoe al die atomen samenkomen om ons te vormen, en toch is er geen vast ‘zelf’ te vinden.”

Sophie glimlachte. “Precies. Ons ‘zelf’ is meer als een verhaal dat we onszelf vertellen, beginnend rond ons derde levensjaar.”

Hun gesprek duurde uren, waarbij ze diep ingingen op de werken van Metzinger en Spira. Ze voelden een onmiskenbare connectie, niet alleen intellectueel, maar op een dieper niveau dat ze beiden niet konden verklaren.

In de maanden die volgden, werkten Sophie en Thomas samen aan een project dat bewustzijn onderzocht als een fundamentele eigenschap van het universum. Ze brachten lange nachten door in het lab, discussiërend over de aard van realiteit en de illusie van individualiteit.

Langzaam maar zeker begonnen ze te beseffen dat wat ze voor elkaar voelden, verder ging dan conventionele romantiek. Het was alsof ze elkaar herkenden als expressies van hetzelfde universele bewustzijn.

Op een avond, terwijl ze naar de sterren keken, zei Thomas: “Ik denk dat ik verliefd op je ben, Sophie. Maar ik vraag me af, wie is er eigenlijk verliefd op wie?”

Sophie lachte zachtjes. “Misschien is het het universum dat verliefd wordt op zichzelf, via ons.”

Ze kusten, en in dat moment voelde het alsof de grenzen tussen hen vervaagden. Het was niet Sophie die Thomas kuste, of Thomas die Sophie kuste, maar bewustzijn dat zichzelf ervoer in een daad van liefde.

Hun relatie bloeide, niet als twee gescheiden individuen die samenkwamen, maar als een viering van de eenheid die ze altijd al waren. Ze werkten samen aan papers, gaven lezingen, en hielpen anderen om de illusie van het gescheiden zelf te doorzien.

Jaren later, op hun trouwdag, schreef Thomas in zijn geloften: “Sophie, ik beloof niet om van ‘jou’ te houden, want er is geen ‘jou’ en geen ‘ik’. Ik beloof om elke dag opnieuw de wonderbaarlijke dans van bewustzijn te vieren die wij samen zijn.”

Sophie antwoordde met tranen in haar ogen: “En ik beloof om samen met jou het mysterie van bestaan te blijven verkennen, wetende dat onze liefde niet iets is tussen ons, maar het bewustzijn zelf dat zich uitdrukt als ‘ons’.”

Terwijl ze hun geloften uitspraken, voelden alle aanwezigen even een glimp van de diepe verbondenheid die Sophie en Thomas deelden – een liefde die voorbij ging aan het zelf, een viering van het bewustzijn dat we allemaal zijn.